شمارهٔ ۷ - غزل

انت نسمه من صوب ارض الاحبه

بطیب تحیات و عرف موده

تشیر لسیری نحو وادی الجنایه

وتصبوا لمیلی صوب ارض رضیته

وادت امانات و حلت مقامها

و عادت الی عود و مالت لرجعه

قعلت لها حال الرجوع الیهم

و شوقی الیها مثل شوقی لجنه

ایا نسمه ان حبیب اعتاب فایق

علی الناس فی حکم و عدل و حکمه

ففی بلغی منی الیهم تحییتی

سلام علیکم من سلام و مومنه

انا خیر اولاد البحر البریه

ساسعی الیکم سعی ساع مهر ولیه

بروحی و جسمانی و قلبی و جملتی

الی حی احبابی و حربی و شیفتی

هنوز دیدگاهی برای این شعر ثبت نشده است. شما اولین نفر باشید!

برای ثبت دیدگاه و شرکت در بحث‌ها، لطفاً وارد حساب کاربری خود شوید.

ورود به حساب ثبت نام سریع