غزل شمارهٔ ۱۰۲

صورت و معنی ما آب و حباب

خود که دارد این چنین جام و شراب

ما ز دریائیم و دریا عین ماست

می نماید موج ما ، ما را حجاب

جز یکی در هر دو عالم هست نیست

ور تو گوئی هست می بینی به خواب

بسته روبندی ز نور روی خود

آفتابست او و لیکن با نقاب

جامی از می پر ز می بستان بنوش

تا ببینی خوش حباب پر ز آب

ساقی ار بخشد تو را خمخانه ای

شادی او نوش می کن بی حساب

در خرابات مغان دامنکشان

نعمت الله می رود مست و خراب

هنوز دیدگاهی برای این شعر ثبت نشده است. شما اولین نفر باشید!

برای ثبت دیدگاه و شرکت در بحث‌ها، لطفاً وارد حساب کاربری خود شوید.

ورود به حساب ثبت نام سریع