شمارهٔ ۳۸۲

خشک است ز بی مهریی ایام دماغم

در آرزوی روغن آبست چراغم

زخم جگرم کرده بناصور ارادت

ای دست مروت منه انگشت به داغم

ریزند اگر در چمنم آب زمرد

چون برگ خزان دیده دمد سبز دماغم

از آبله ام چشمه خون سر هر خار

انگشت نما گشت ره از پای سراغم

رفتم به تماشای چمن همره سید

از آتش رخساره گل سوخت دماغم

هنوز دیدگاهی برای این شعر ثبت نشده است. شما اولین نفر باشید!

برای ثبت دیدگاه و شرکت در بحث‌ها، لطفاً وارد حساب کاربری خود شوید.

ورود به حساب ثبت نام سریع