شمارهٔ ۳۲

قبا کشیده به بر قامت بلند تو را

شکر گرفته در آغوش نوشخند تو را

هلال تا به رکاب تو سر نهد چون نعل

هزار بار ببوسد سم سمند تو را

دلم شکسته و عمریست آرزو دارد

هوای سنبل زلف شکسته بند تو را

به حال خسته خود این همه تغافل چیست

فراق زیر و زبر کرده دردمند تو را

چو سیدا نبود ساده لوح در ره عشق

نشان لطف گمان کرده زهرخند تو را

هنوز دیدگاهی برای این شعر ثبت نشده است. شما اولین نفر باشید!

برای ثبت دیدگاه و شرکت در بحث‌ها، لطفاً وارد حساب کاربری خود شوید.

ورود به حساب ثبت نام سریع