شمارهٔ ۱۶ - دوش تدبیر کردم

دوش من یا ایر خود تدبیر کردم تا بروز

کاینهمه بدریده های خلقرا چندین بدوز

گفت خاموش ای خر و بندیش ای ناهل پیش

مرد خواهی تابگاه حشر جون خرمی سپوز

گفتم آمد ماه روزه چون کنم تدبیر چیست

ای بسا شلغم گزر قد بر نشسته بر دو کوز

گفت لابد روزه را حرمت بباید داشتن

خویشتن را یکرهه در آتش دوزخ مسوز

روز باشد تیز میکن . . . لق میزن تا بشب

چون شب آمد . . . ادن . . . ونی همی کن تا به روز

هنوز دیدگاهی برای این شعر ثبت نشده است. شما اولین نفر باشید!

برای ثبت دیدگاه و شرکت در بحث‌ها، لطفاً وارد حساب کاربری خود شوید.

ورود به حساب ثبت نام سریع