شمارهٔ ۲۲ - با تو روی آشتی ندارم

ندارم با تو روی آشتی رو

طریق آشتی نگذاشتی رو

ره ناداشتی را پیشه کردی

گرت نیک آید از ناداشتی رو

بنزد آنکه دارد در دلت جای

چو ما را سرسری انگاشتی رو

چو جوی مردمی و مهر ما را

نراندی و بخاک انباشتی رو

بتو گفتم آتش اندر فعل بدزن

حدیث من بباد انگاشتی رو

ز تو شام و سحر خوردیم در دشت

به نزد آنکه او را چاشتی رو

ببازی خطبه گردانیدی از ما

برو هان ای خطیب داشتی رو

هنوز دیدگاهی برای این شعر ثبت نشده است. شما اولین نفر باشید!

برای ثبت دیدگاه و شرکت در بحث‌ها، لطفاً وارد حساب کاربری خود شوید.

ورود به حساب ثبت نام سریع