شمارهٔ ۵۷۴

سرم چو گوی به میخانه بی درنگ دود

دلم چو گوهر غلتان به تار چنگ دود

دلیرکرده ی می را ز خصم پروا نیست

چو کبک مست، بط می به روی سنگ دود

ز شرم وعده خلافی به عذر تند مباش

که عیب بیش نمایان شود چو لنگ دود

ز بیم روز و شب است این چنین شتابان عمر

چو آهویی که به دنبال او پلنگ دود

چو رهروی که دود در قفای خضر، سلیم

سفینه ام به محیط از پی نهنگ دود

هنوز دیدگاهی برای این شعر ثبت نشده است. شما اولین نفر باشید!

برای ثبت دیدگاه و شرکت در بحث‌ها، لطفاً وارد حساب کاربری خود شوید.

ورود به حساب ثبت نام سریع