شمارهٔ ۵۱۳

خودپرستند بتان، خیل خدا نشناسند

بر دل خسته ی مرهم طلبان الماسند

بود آلوده تن اهل ریا چون ماهی

غوطه زن گرچه به دریا همه از وسواسند

چیست در قید فلک حال خلایق، دانی؟

مور چندی که گرفتار طلسم طاسند

راحتی نیست چه در مرگ و چه در هستی ما

کفن و جامه همه از سر یک کرباسند

سوی ایران نتوانم روم از هند، سلیم

تیره بختان همه جا در گرو افلاسند

هنوز دیدگاهی برای این شعر ثبت نشده است. شما اولین نفر باشید!

برای ثبت دیدگاه و شرکت در بحث‌ها، لطفاً وارد حساب کاربری خود شوید.

ورود به حساب ثبت نام سریع