شمارهٔ ۲۷۵

مرا کی از سبوی می گزیر است

که در روز خمارم دستگیر است

به نامه چون نویسم راز دل را

حدیثم شعله و کاغذ حریر است

دل دیوانه ای در بند دارم

نفس در سینه ام زنجیر شیر است

ز سودای دلم او را زیان نیست

ندانم از چه زلفش شانه گیر است

غنی خوشدل شود از مرگ محتاج

چو میرد تشنه ای، عید غدیر است

سلیم انفاس او تأثیر دارد

نسیم صبح، فرزند دو پیر است

هنوز دیدگاهی برای این شعر ثبت نشده است. شما اولین نفر باشید!

برای ثبت دیدگاه و شرکت در بحث‌ها، لطفاً وارد حساب کاربری خود شوید.

ورود به حساب ثبت نام سریع