ولدنامه

بخش ۱۶۰ | ولدنامه | سلطان ولد

بلکه خود بی اشارتی معلومشود او را تو گر کنی مکتوم

ز آنکه اندر نهاد او آن راپیش از این در ازل نهاد خدا

جان او بود در جهان الستزان می و جام جاودانی مست

همچو ماهی درون آن دریابی شب و روز در وصال و لقا

با عزیزان بهر طرف در سیردر جهانی که ره ندارد غیر

بی زبان و دهان بهم گویانبی سر و بیقدم بهم پویان

چون که از امر اهبطوا آن جانآمد و بسته شد در این زندان

در تن آب و گل قرار گرفتاز چنان دولتی کنار گرفت

شد فراموشش آن ز صحبت تنگشت مشغول مال و بچه و زن

چونکه رمزی دهند از آن یادشدو جهان پر شود ز فریادش

زانکه ز او ّ ل وقوف داشت از آنلیک پیشش حجاب بد نسیان

بسته بود آن بیاد آوردیتا که سر بر زند چنین دردی

آیدش یاد از آن جهان قدیمآن می صاف و آن شهان ندیم

آن وطنگاه و موضع مألوفوان سخنهای بی ظروف حروف

لیک هر گو ندیده است آن راآنچنان دوروگشت و جولان را

زین جهان رسته است چون حیوانچه خبر باشدش ز عالم جان

گر کنی شرح پیش او صد سالوصف حسن جلیل بی ز زوال

اندر او هیچ آن اثر نکندیک سخن زان بگوش درنکند

با چنین شخص گفتن بسیارچون سخن گفتن است با دیوار

هیچ فهم سخن کند دیوارگر بگوئی تو اندک و بسیار

لیک میگو علی العموم سخننورها میفشان ز علم لدن

هنوز دیدگاهی برای این اثر ثبت نشده است. شما اولین نفر باشید!

برای ثبت دیدگاه و شرکت در بحث‌ها، لطفاً وارد حساب کاربری خود شوید.

ورود به حساب ثبت نام سریع