ولدنامه

بخش ۳۶ | ولدنامه | سلطان ولد

شمس تبریز را بشام ندیددر خودش دید همچو ماه پدید

گفت اگرچه بتن از او دوریمبی تن و روح هر دو یک نوریم

خواه او را ببین و خواه مرامن ویم او من است ای جویا

هر دو با هم بدیم بی تن و جانپیش از آن کاین فلک شود گردان

نی فلک بود و نی مه و نی خورکه مرا بود او چو جان در خور

بی فلک جمله عیش ها کردیماز کف شه چه باده ها خوردیم

بی زمین و زمان بهم بودیماز وجود جهان نیفزودیم

فهم ها کی رسد بحالت ماچون نداریم در جهان همتا

مغز مائیم و دیگران همه پوستاز غنی و فقیر و دشمن و دوست

زین خلایق نه ایم ما یا رامشمر ز اهل این جهان ما را

این جهان خیره است اندر ماطالب ماست خلق ارض و سما

حالت ما بکس نمی ماندکیست کاحوال ما عیان داند

من و او از چه رو همیگویمچونکه خود او منست و من اویم

بل همه اوست من در او درجمزو بود جمله دخلم و خرجم

او چو شخص است و هست من سایهنیست بی شخص سایه را مایه

بی وجودش مرا وجودی نیستبی ویم هیچ تا رو پودی نیست

ج نبش من همه ز جنبش اوستهیچ بی او مرانه پش ت و نه روست

پس ز من دائماً تو او را بیندر بد و نیک و در خشونت و لین

او چو خورشید و من چو یک ذرهاو چو دریا و من چو یک قطره

تری قطره نی که از دریاستهستی ذره نی ز شمس و سماست

مدح خود کردنم از این روی استکه خمم پر ز آب آن جوی است

پس همه مدح اوست در تحقیقاصل را گیر بگذر از تفریق

هنوز دیدگاهی برای این اثر ثبت نشده است. شما اولین نفر باشید!

برای ثبت دیدگاه و شرکت در بحث‌ها، لطفاً وارد حساب کاربری خود شوید.

ورود به حساب ثبت نام سریع