شمارهٔ ۴۰۸

من به چشم و رخ آن سرو روانم مخلص

بنده ام در صفت جسم به جانم مخلص

داشتم جنگ به این خوش کمران لیکن کرد

پیچش زلف به آن موی میانم مخلص

گرچه خوبان همه را لب شکرین است اما

هست آنی به لب آن که به آنم مخلص

کس ز من گوی محبت نتواند بردن

بندهٔ پیرم و با طرز جوانم مخلص

نیست در نیت من چیز دگر جز محبوب

لیک با غیر سعیدا به زبانم مخلص

هنوز دیدگاهی برای این شعر ثبت نشده است. شما اولین نفر باشید!

برای ثبت دیدگاه و شرکت در بحث‌ها، لطفاً وارد حساب کاربری خود شوید.

ورود به حساب ثبت نام سریع