شعر ۷ - فی الشیب
إِنْ هَجَرتُ النّاسَ و اخْتَرْتُ النَّویٰ
إِنْ هَجَرتُ النّاسَ و اخْتَرْتُ النَّویٰ
لا تَلُومُوني فَإنَّ الْعُذرَ بان
زَمَنٌ عَوَّجَ ظَهْري بَعْدَما
کُنْتُ أَمْشِي وَ قَوامی غُصْنُ بان
طالَما صُلْتُ عَلَی أُسْدِ الشَّریٰ
وَ بَقِیتُ الیومَ أَخْشَی الثُّعْلُبان
کَیْفَ لَهْوِي بَعدَ أَیّامِ الصِّبا؟
وَ انْقَضَی الْعُمْرُ وَ مَرَّ الْأَطْیَبان
دیدگاهها (0)
هنوز دیدگاهی برای این شعر ثبت نشده است. شما اولین نفر باشید!
برای ثبت دیدگاه و شرکت در بحثها، لطفاً وارد حساب کاربری خود شوید.
نیاز به حساب کاربری
برای ذخیره اشعار در گنجینه شخصی خود، لطفاً وارد حساب شوید.