شمارهٔ ۸۲
هرکه مقصود و مُرادَش خور و خوابست از عُمْر
هرکه مقصود و مُرادَش خور و خوابست از عُمْر
حَیَوانیست که بالاش به انسان مانَد
هرچه داری بِده و دولتِ معنی بِسِتان
تا چو این نعمتِ ظاهر بِرَوَد، آن مانَد
دیدگاهها (0)
هنوز دیدگاهی برای این شعر ثبت نشده است. شما اولین نفر باشید!
برای ثبت دیدگاه و شرکت در بحثها، لطفاً وارد حساب کاربری خود شوید.
نیاز به حساب کاربری
برای ذخیره اشعار در گنجینه شخصی خود، لطفاً وارد حساب شوید.