رباعی شمارهٔ ۵۸

گویند مرو در پی آن سرو بلند

انگشت‌نمای خلق بودن تا چند؟

بی‌فایده پندم مده ای دانشمند

من چون نروم؟ که می‌برندم به کمند

هنوز دیدگاهی برای این شعر ثبت نشده است. شما اولین نفر باشید!

برای ثبت دیدگاه و شرکت در بحث‌ها، لطفاً وارد حساب کاربری خود شوید.

ورود به حساب ثبت نام سریع