بخش ۳ - گفتار در آفرینش آفتاب

به چندان فروغ و به چندان چراغ

بیاراسته چون به نوروز باغ

روان اندر و گوهر دلفروز

کزو روشنایی گرفتست روز

که هر بامدادی چو زرین سپر

ز خاور بر آرد فروزنده سر

زمین پوشد از نور پیراهنا

شود تیره گیتی بدو روشنا

چو از مشرق او سر به خاور کشد

ز خاور شب تیره سر بر کشد

هنوز دیدگاهی برای این شعر ثبت نشده است. شما اولین نفر باشید!

برای ثبت دیدگاه و شرکت در بحث‌ها، لطفاً وارد حساب کاربری خود شوید.

ورود به حساب ثبت نام سریع