شمارهٔ ۱

غنچه گر پیش آن دهن خندد

بر بتر جای خویشتن خندد

به شکر خنده گر گشاید لب

مغز در استخوان من خندد

دهن غنچه گرید از خجلت

راست کان غنچه ی دهن خندد

تا برآمد نفشه از گل او

سبزه بر برگ نسترن خندد

پیش شمشاد زلف پر شکنش

باغ بر زلف یاسمن خندد

از در خنده باشد، ار پس ازین

با رخش لاله در چمن خندد

برمن، ار دل ز زلف او طلبم

دلی از زیر هرشکن خندد

هنوز دیدگاهی برای این شعر ثبت نشده است. شما اولین نفر باشید!

برای ثبت دیدگاه و شرکت در بحث‌ها، لطفاً وارد حساب کاربری خود شوید.

ورود به حساب ثبت نام سریع