ز بالِ سرخ قناری…
هجوم ِ غارت ِ شب بود و خون ِ گرم ِ شفق
هجوم ِ غارت ِ شب بود و خون ِ گرم ِ شفق
هنوز می جوشید
هنوز پیکر ِ گلگون ِ آفتاب ِ شهید
بر آن کرانه ی دشت ِ کبود می جنبید
هنوز برکه ی غمگین به یاد می آورد
پریده رنگی ِ روزی که دم به دم می کاست ...
تو با چراغ ِ دل ِ خویش آمدی بر بام
ستاره ها به سلام ِ تو آمدند :
سلام !
سلام برتو که از نور داشتی پیغام !
سلام بر تو که چشم ِ تو گاهواره ی روز
سلام بر تو که دست ِ تو آشیانه ی مهر
سلام بر تو که روی تو روشنای ماست !
تو چون شهاب گذشتی بر آن سکوت ِ سیاه
تو چون شهاب نوشتی به خون ِ روشن ِ خویش
که صبح ِ تازه ز خون ِ شهید خواهد خاست
ز بال ِ سرخ ِ تو خواندم در آن غروب ِ قفس
که آفتاب رها گشتن ِ قناری هاست
دیدگاهها (0)
هنوز دیدگاهی برای این شعر ثبت نشده است. شما اولین نفر باشید!
برای ثبت دیدگاه و شرکت در بحثها، لطفاً وارد حساب کاربری خود شوید.
نیاز به حساب کاربری
برای ذخیره اشعار در گنجینه شخصی خود، لطفاً وارد حساب شوید.