ژاله

شب همه شب به بزم باغ ، گلی

به صبا بوسه داد و کام گرفت

هوسی راند و باده ای پیمود

حاصل از عمر ِ بی دوام گرفت

دامن از دست داد و مست افتاد

تا شرابی ز جام ِ وصل چشید

بلبل ِ بی نوا ز حسرت و سوز

تا سحر ناله کرد و آه کشید

روی دامان ِ چاک ِ گل ، ژاله

یادگاری ز قصه ی دوش است

گل سرافگنده ، صبح می خندد

بلبل ِ دل شکسته خاموش است

هنوز دیدگاهی برای این شعر ثبت نشده است. شما اولین نفر باشید!

برای ثبت دیدگاه و شرکت در بحث‌ها، لطفاً وارد حساب کاربری خود شوید.

ورود به حساب ثبت نام سریع