صحیفهٔ پنجم در ذکر شعرا
۵۸۰- مولانا رحمی تبریزی
مرد بی تعین و لاابالی بود و از فسق و فجور اجتناب نمی نمود . اما رحم الهی از گناه رحمی زیاده است. امید که او را بدین گناهان نگیرد و بدین رباعی به بخشد :
چون نامه جرم ما بهم پیچیدندبردند بمیزان عمل سنجیدند
بیش از همه کس گناه ما بود . ولیما را به محبت علی بخشیدند
این دو مطلع نیز از اوست :
دامن از اشک پر از لعل بدخشان دارمکوه غم گشته ام و سنگ بدامان دارم
دلا ز عشق به پیرانه سر مشو نومیدشکوفه چمن رحمت است موی سپید
دیدگاه‌ها (0)
هنوز دیدگاهی برای این اثر ثبت نشده است. شما اولین نفر باشید!
برای ثبت دیدگاه و شرکت در بحث‌ها، لطفاً وارد حساب کاربری خود شوید.
نیاز به حساب کاربری
برای ذخیره آثار در گنجینه شخصی خود، لطفاً وارد حساب شوید.