۵۷۱- مولانا قاضی نعیمی گنابادی

مردی شریف و طالب علم است و در علم سیاق مهارت تمام دارد بسیار فصیح و خوش صحبت است این دو مطلع از اوست :

پی بکوی دلبر ابرو کمانی برده ام

خانه او را نمیدانم، گمانی برده ام

شده مردمان چشمم بامیدت اشکباران

چه شود اگر در آیی ز در امیدواران

هنوز دیدگاهی برای این شعر ثبت نشده است. شما اولین نفر باشید!

برای ثبت دیدگاه و شرکت در بحث‌ها، لطفاً وارد حساب کاربری خود شوید.

ورود به حساب ثبت نام سریع