صحیفهٔ پنجم در ذکر شعرا
۳۱۹- مولانا محیی لاری
از جمله شاگردان مولانا علامه دوانی است و در علو سلیقه و صفای خاطر قرینه فغانی، احیای آثار ارباب آن دیار از اوست و شرف و افتخار آنطایفه بدو چنانکه نتایج طبعش مؤید این مقال و مصداق این حال است :
که تند میشوی از هیچ هر زمان با منبه هر که آن مه بد خو بگفتگو آید
بود کنایه طبعش در آن میان با منبرای مصلحتی دوش گفته ام سخنی
سخن نمیکند امروز بهر آن با منمن کی ام از هوای دل، خانه بباد داده ای
از سر خود گذشته ای در پی دل فتاده ایدل زکفم ربود و رفت از پی جان دیگری
طرف کله شکسته ای، بند قبا گشاده ایاگر چه مستی می صد عذاب می آرد
خوشم که سوی توام بی حجاب می آرداز برای توبه هرکس که شدم تلخ سخن
تو شدی یاروی و دشمنیش ماند بمنبهر تو ام کشند . تو آهی نمیکنی
دیدگاه‌ها (0)
هنوز دیدگاهی برای این اثر ثبت نشده است. شما اولین نفر باشید!
برای ثبت دیدگاه و شرکت در بحث‌ها، لطفاً وارد حساب کاربری خود شوید.
نیاز به حساب کاربری
برای ذخیره آثار در گنجینه شخصی خود، لطفاً وارد حساب شوید.