صحیفهٔ دوم - در ذکر علماء
۱۴۰- مولانا جلال الدین محمد دوانی
ارسطوی ثانی بلکه افلاطون یونانی است شرح تجرید و تفریدش از تعلیق حواشی اهل توصیف و تحقیق مستغنی، از بیان، و جلالت قدرش، از غایت اضائت اشراق انوار ذاتش از بسط و تطویل بی نیاز .
هر جا سمند فکرت راند ز راه حکمتمانند در رکابش مشائیان راجل
نور ضمیرش آفاق روشن کند ز اشراقز آن رو نهند بر طاق اشراقیان هیاکل
منشأ و مولدش قصبه دوان و طبیعت دراکش در شعر و معما که مرتبه دون اوست بغایت روان، این قطعه در تاریخ فوت سلطان ابوسعید زاده ی طبع آن فیلسوف زمان است .
سلطان ابو سعید که در فر خسرویچشم سپهر پیر چو او نوجوان ندید
الحق چگونه کشته نگشتی که گفته بودتاریخ قتل « مقتل سلطان ابو سعید »
در سنه ثمان و تسعمایه بعالم جاودانی انتقال فرمودند و در دوان مدفون شدند . مدت عمرش بهفتاد رسید تاریخ ولادتش قره العین است، این رباعی از اوست :
خورشید کمال است نبی . ماه ولیاسلام محمد است و ایمانست علی
گر بینتی بدین سخن می طلبیبنگر که ز بینات اسماست جلی
دیدگاه‌ها (0)
هنوز دیدگاهی برای این اثر ثبت نشده است. شما اولین نفر باشید!
برای ثبت دیدگاه و شرکت در بحث‌ها، لطفاً وارد حساب کاربری خود شوید.
نیاز به حساب کاربری
برای ذخیره آثار در گنجینه شخصی خود، لطفاً وارد حساب شوید.