روضهٔ اول در نگارش احوال مشایخ و عارفین
بخش ۱۰۲ - علی رامتینی بخارایی علیه الرحمه
نامش علی النّساج ملقب به خواجه عزیزان. از اهل رامتین مِنْمضافات بخارا و از اعاظم طبقهٔ نقشبندیه. مرید خواجه فغنوی. مولوی در مدح او فرموده است:
گرنه علم حال فوق قال بودی چون شدیبنده اعیان بخارا خواجهٔ نسّاج را
در کرامات و مقامات مشهور عالم بوده است. احوالاتش مفصّلاً در نفحات و رشحات ثبت است. گاهی به نظم می‌پرداخته. این قطعه و چند رباعی تیمّناً و تبرّکاً از آن جناب قلمی می‌گردد. مرقدش در گرگانجِ خوارزم کهنه است. در اوان سفارتِ خوارزم به زیارت او مستفیض شدم:
نَفِس مرغی مقید در درون استنگهدارش که خوش مرغیست دمساز
ز پایش بند مگسل تا نپرّدکه نتوانی گرفتن بعدِ پرواز
با هر که نشستی و نشد جمع دلتوز تو نرمید زحمت آب وگلت
زینهار ز صحبتش گریزان می‌باشور نه نکند روحِ عزیزان بحلت
٭٭٭
چون ذکر به دل رسد دلت درد کندآن ذکر بود که مرد را مرد کند
هر چند که خاصیت آتش داردلیکن دو جهان در دل تو سرد کند
٭٭٭
خواهی که به حق رسی بیارام ای تنوندر طلبِ دوست به یاران می‌تن
خواهی مدد از روح عزیزان یابیپا از سر خود ساز بیارامی تن
دیدگاه‌ها (0)
هنوز دیدگاهی برای این اثر ثبت نشده است. شما اولین نفر باشید!
برای ثبت دیدگاه و شرکت در بحث‌ها، لطفاً وارد حساب کاربری خود شوید.
نیاز به حساب کاربری
برای ذخیره آثار در گنجینه شخصی خود، لطفاً وارد حساب شوید.