شمارهٔ ۱۲۲

با غمت هرچند کار درد ما مشکل شود

سرنوشتی از ازل این بود تا حاصل شود

هرگز این درد نهانی را دوا پیدا نشد

بعد عمری گر شود آن هم به درد دل شود

می زنم از گریه بر خاک رهت آبی و باز

ز آن همی ترسم که پای مرکبت در گِل شود

تا به کی سرو سهی دعویّ آزادی کند

تو یکی بخرام تا دعویّ او باطل شود

چون خیالی را سر عقل خیال اندیش نیست

ساقیا جامی بده ز آن می که لایعقل شود

هنوز دیدگاهی برای این شعر ثبت نشده است. شما اولین نفر باشید!

برای ثبت دیدگاه و شرکت در بحث‌ها، لطفاً وارد حساب کاربری خود شوید.

ورود به حساب ثبت نام سریع