شعری برای زخم ...

این سرخ گونه

هرگز سخن از درد

نرانده ست ...

درون ِ آتش می زیَد

و هراس را با او

یارای ِ برابری نیست ...

خاموش نشسته به انتظار ،

زخم را

و گلوله را پاس می دارد

تا آن روز

کز جراحت سهمگین خویش

پرچمی برافرازد ...

این سرخ گونه

خاموش نشسته به انتظار

تمامی ِ تن من ،

سرزمین ِ من است ...

هنوز دیدگاهی برای این شعر ثبت نشده است. شما اولین نفر باشید!

برای ثبت دیدگاه و شرکت در بحث‌ها، لطفاً وارد حساب کاربری خود شوید.

ورود به حساب ثبت نام سریع