در سبزهای سبز ...

در زیر پلکِ خیس ِ جنگل ،

در سبزهای سبز ِ جنگل ،

"کوچک" ،

چوپان ِ تنهایی ست

که هر غروب در نِی ،

فریاد ِ جنگلی ها را

سر ریز می کند ...

جنگل صدای گمشدگی ست ،

جنگل ،

صمیم ِ وحدتِ ماست

و چشم های کوچک

باور نمی کند ...

اینک صدای او

در پیچ و تاب سرد سیاهکل

گل می دهد .

در زیر پلک های خیس جنگل ،

در سبزهای سبز شمالی ام

کوچک ،

یک نام یا صداست ...

آواره ی غم نشین

هر عصر می نوازد

آهنگِ کهنه را

و با صدای نی لبکش

آنها

برادرانم

گل های هرزه را

با خون ِ پاک خود

تطهیر می کنند ...

هنوز دیدگاهی برای این شعر ثبت نشده است. شما اولین نفر باشید!

برای ثبت دیدگاه و شرکت در بحث‌ها، لطفاً وارد حساب کاربری خود شوید.

ورود به حساب ثبت نام سریع