بخش۶

هر چند

شب با تمام توش و توان و طلابتش

بر سرزمین تب زده آویخت

دیدم

سیماب صبحگاهی

از سر بلندترین کوهها

فرو می ریخت

گفتم

امید من

برخیز وخواب را

برخیز و باز روشنی آفتاب را

هنوز دیدگاهی برای این شعر ثبت نشده است. شما اولین نفر باشید!

برای ثبت دیدگاه و شرکت در بحث‌ها، لطفاً وارد حساب کاربری خود شوید.

ورود به حساب ثبت نام سریع