شمارهٔ ۲۶۹

هر دم ز پس پرده دل و دین بربائی

ای وای گر از پرده تجلی بنمائی

تا هیچکسی از تو خبردار نگردد

هر دم بلباس دگر ای دوست برآئی

گفتی چو نقابی بگشائی همه سوزند

من سوخته آنکه نقابی نگشائی

چون لاله جگر سوخته از داغ فراقم

ای گل که از این غنچه صد تو بدرآئی

تو شاه جهانی و جهانی بتو محتاج

بر درگه تو پیشه من، هست گدائی

نشگفت گرت میل جدائی بود از من

جان را بود آری ز بدن رسم جدائی

پارینه حسین از قدمت داشت صفائی

ای یار وفا پیشه ام امسال کجائی

هنوز دیدگاهی برای این شعر ثبت نشده است. شما اولین نفر باشید!

برای ثبت دیدگاه و شرکت در بحث‌ها، لطفاً وارد حساب کاربری خود شوید.

ورود به حساب ثبت نام سریع