شمارهٔ ۹۵

خرم دل آن کس که تمنای تو دارد

شادی کسی کو غم سودای تو دارد

تا حشر بود سجده گه اهل محبت

جائی که نشانی ز کف پای تو دارد

شاید که ز خورشید فلک دیده بدوزد

هر کس که نظر در رخ زیبای تو دارد

هرگز بسوی طوبی و جنت نکند میل

آن دل که هوای قد رعنای تو دارد

اصلا نکند جانب فردوس نگاهی

هر دیده که امکان تماشای تو دارد

پروانه صفت گر تو بسوزی ز غم دل

آن شمع شب افروز چه پروای تو دارد

ای دوست حسین این همه سرمایه سودا

از سلسله زلف سمن سای تو دارد

هنوز دیدگاهی برای این شعر ثبت نشده است. شما اولین نفر باشید!

برای ثبت دیدگاه و شرکت در بحث‌ها، لطفاً وارد حساب کاربری خود شوید.

ورود به حساب ثبت نام سریع