شمارهٔ ۱۵

ای سوخته ز آتش عشقت جگر مرا

وی برده درد عشق تو از خود بدر مرا

عشق تو چون قضای ازل خواهدم بکشت

معلوم شد ز عالم غیب این قدر مرا

عمرم گذشت و از تو خبر هم نیافتم

یا آنکه نیست در طلب از خود خبر مرا

لب خشگم از هوای تو ای جان و دیده تر

خود نیست در جهان بجز از خشک و تر مرا

روزیکه لشگر غم تو دل بتاختن

نبود بغیر عشق پناه دگر مرا

گر صد هزار ناوک محنت ز دست دوست

غیر از دل شکسته نباشد سپر مرا

دیوانه ام مرا ز نصیحت چه فایده

ناصح مده ز بهر خدا دردسر مرا

شیرینی و حلاوت شعرم غریب نیست

کز شکر لعل تست دهن پر شکر مرا

آه حسین در دلت ای جان اثر نکرد

با آنکه سوخت آتش آه سحر مرا

هنوز دیدگاهی برای این شعر ثبت نشده است. شما اولین نفر باشید!

برای ثبت دیدگاه و شرکت در بحث‌ها، لطفاً وارد حساب کاربری خود شوید.

ورود به حساب ثبت نام سریع