شمارهٔ ۳۶۲

از پرده چو خواهد، گل رخسار برآرد

پوشد به لباس گل و از خار برآرد

دل از خم زلفش چه خیال است برآرم؟

چون آینه کز سبزه ی زنگار برآرد

امروز مگر همّت مردانه ی ساقی

بنیاد غم از ساغر سرشار برآرد

افسرده دلی رفت ز حد، شور جنون کو؟

تا بی خودم از خانهٔ خمار برآرد

بوی سر زلف تو دهد طرح به سنبل

آهی که حزین از دل افگار برآرد

هنوز دیدگاهی برای این شعر ثبت نشده است. شما اولین نفر باشید!

برای ثبت دیدگاه و شرکت در بحث‌ها، لطفاً وارد حساب کاربری خود شوید.

ورود به حساب ثبت نام سریع