شمارهٔ ۵۷۲

چون شدم از خویش ره در بزم یارم داده اند

رفته ام تا از میان جا در کنارم داده اند

بر مآل خویش خندم یا به اوضاع زمان

من که همچون گل یک خنده وارم داده اند

هر سر مو جوش وحدت می زند بر پیکرم

تا ز دل پیمانهٔ لبریز یارم داده اند

چون گل داغش بخندد در فضای سینه ام

دیدهٔ گریان تر از ابر بهارم داده اند

هنوز دیدگاهی برای این شعر ثبت نشده است. شما اولین نفر باشید!

برای ثبت دیدگاه و شرکت در بحث‌ها، لطفاً وارد حساب کاربری خود شوید.

ورود به حساب ثبت نام سریع