شمارهٔ ۵۴۹

پیش رخت مراست دل داغ داغ بند

پروانه را بس است فروغ چراغ بند

از یاری نسیم سحر عطسه ریز شد

تا صبح بود غنچهٔ گل را دماغ بند

از دست در چمن نگذارم پیاله را

گویی چو نرگسم شده در کف ایاغ بند

آزاد کردهٔ غم عشقست خاطرم

باشد مرا ز شغل محبت فراغ بند

جویا روم به سیر چمن همره نسیم

گر باغبان نهاده به درهای باغ بند

هنوز دیدگاهی برای این شعر ثبت نشده است. شما اولین نفر باشید!

برای ثبت دیدگاه و شرکت در بحث‌ها، لطفاً وارد حساب کاربری خود شوید.

ورود به حساب ثبت نام سریع