شمارهٔ ۳۷۶

تا لبم همزبان خاموشی است

سخنم ترجمان خاموشی است

نگه عجز بی زبانانت

ترجمان زبان خاموشی است

مأمنی در جهان اگر باشد

کنج دارالامان خاموشی است

جنس آسایشی نمی باشد

ور بود در دکان خاموشی است

خوش عقیقی است لعل کم حرفش

که به زیر زبان خاموشی است

از لب کم سخن ترا امشب

چه نمکها به خوان خاموشی است

حرف و صوتش نیارد از جا برد

گوش دل بر بیان خاموشی است

گره ابروی حیا جویا

مهر درج دهان خاموشی است

هنوز دیدگاهی برای این شعر ثبت نشده است. شما اولین نفر باشید!

برای ثبت دیدگاه و شرکت در بحث‌ها، لطفاً وارد حساب کاربری خود شوید.

ورود به حساب ثبت نام سریع