شمارهٔ ۷۰

در سینه نیست دل به خدا ره نبرده را

نسبت مده به حضرت دل خون مرده را

افتادگی خوش است که در روز بازخواست

بیم حساب نیست به خود ناسپرده را

کم گوی تا خلاص شوی از زبان خلق

کس عیب نشمرد سخنان شمرده را

غافل مشو زخویش که ارباب معرفت

گمره شمرده اند به خود ره نبرده را

صد نافه مشک قیمت یک تار موی اوست

با زلف او چه همسری این خون مرده را

هنوز دیدگاهی برای این شعر ثبت نشده است. شما اولین نفر باشید!

برای ثبت دیدگاه و شرکت در بحث‌ها، لطفاً وارد حساب کاربری خود شوید.

ورود به حساب ثبت نام سریع