شمارهٔ ۱۰

کی به گوش او کند جا ناله های زار ما

سرمهٔ آواز شد خون دل افگار ما

غنچه سان از شکوه گر لبریز خون دل شویم

گل کند رنگ خموشی از لب اظهار ما

می رویم افتان و خیزان در ره دردت چو گره

می توان بر حال ما بی پرداز رفتار ما

گفتگوی ما اسیران جز صغیر درد نیست

می تراود ناله چون نی از لب گفتار ما

از خیالش کلبه ام جویا تجلی زار شد

حیرت دیدار دارد صورت دیوار ما

هنوز دیدگاهی برای این شعر ثبت نشده است. شما اولین نفر باشید!

برای ثبت دیدگاه و شرکت در بحث‌ها، لطفاً وارد حساب کاربری خود شوید.

ورود به حساب ثبت نام سریع