شمارهٔ ۱۵۶

این چه رویست بدین زیبائی

وین چه عشقست بدین رسوائی

گفتی از دست غمم جان نبری

آنچنانست که میفرمائی

چون همه قصد بخون ریختنست

هان سر و طشت که را میبائی

نیک یاری تو ولی بدخوئی

سخت خوئی تو ولی رعنائی

دل گشائی چو قبا در پوشی

دل ببندی چو دهان بگشائی

هیچ با ما سر خلوت داری؟

چه حدیثست تو بیش ازمائی

تو بر آیینه نهی صد منت

پس رخ خویش بدو بنمائی

هنوز دیدگاهی برای این شعر ثبت نشده است. شما اولین نفر باشید!

برای ثبت دیدگاه و شرکت در بحث‌ها، لطفاً وارد حساب کاربری خود شوید.

ورود به حساب ثبت نام سریع