شمارهٔ ۱۰۱

جان من گوئی زتن می بگسلد

یار من هرگه زمن می بگسلد

رشته عهدی که خود بندد همی

بی سبب هم خویشتن می بگسلد

تافکند او دامن اندر پای حسن

سرو دامن از چمن می بگسلد

عشقبازی نیک داند دل و لیک

اولین بازی رسن می بگسلد

از ضعیفی گر همی نالم چونای

همچو چنگم رگ ز تن می بگسلد

هرچه گویم بوسه، میگوید که زر

چون کنم اینجا سخن می بگسلد

هنوز دیدگاهی برای این شعر ثبت نشده است. شما اولین نفر باشید!

برای ثبت دیدگاه و شرکت در بحث‌ها، لطفاً وارد حساب کاربری خود شوید.

ورود به حساب ثبت نام سریع