شمارهٔ ۷۸

تا خط تو رخت بیرون میکشد

ناله من سر بگردون میکشد

زلف تو همچون مهندس بررخت

هر زمان شکلی دگرگون میکشد

خاک پایت خیمه بر مه میزند

آب چشمم سر بجیحون میکشد

با که داند گفت دل جز با لبت

جورها کز زلف شبگون میکشد

بار تو کش چرخ نتواند کشید

خود نپرسی کاین دلم چون میکشد

از فلک هرگز کشیده کی بود

دل ز هجرت آنچه اکنون میکشد

دل که گفت از غم فشاندم آستین

دامن از هجر تو در خون میکشد

هنوز دیدگاهی برای این شعر ثبت نشده است. شما اولین نفر باشید!

برای ثبت دیدگاه و شرکت در بحث‌ها، لطفاً وارد حساب کاربری خود شوید.

ورود به حساب ثبت نام سریع