شمارهٔ ۵۲ - ترهات

دوستی در سمر کتابی داشت

پیش من صفحه ازان میخواند

که فلان شخص در فلان تاریخ

بیکی بیت بدره ها بفشاند

وان دگر پادشه بیک نکته

فاضلی را فراز تخت نشاند

گفتم ایخواجه ترهاتست این

این سخن بر زبان نباید راند

آخر آن قوم عادیان بودند

که خود از نسلشان یکی بنماند؟

هنوز دیدگاهی برای این شعر ثبت نشده است. شما اولین نفر باشید!

برای ثبت دیدگاه و شرکت در بحث‌ها، لطفاً وارد حساب کاربری خود شوید.

ورود به حساب ثبت نام سریع