شمارهٔ ۴۱ - سپاس

ای بزرگی که ز شیرین سخنت

عقل از جام نکت می نوشید

بهتر از مدح تو کس ننویسد

خوشتر از لفظ تو کس ننیوشید

چاکر از دوری درگاه تو صدر

هم بجانت که ز جان بخروشید

مانعی هست مر او را در پیش

که بسی از پی دفعش کوشید

آسمان کرد نثار اختر خویش

چون رهی خلعت خاصت پوشید

گوهر مدح تو اندردل داشت

کز مسامش همه بیرون جوشید

هنوز دیدگاهی برای این شعر ثبت نشده است. شما اولین نفر باشید!

برای ثبت دیدگاه و شرکت در بحث‌ها، لطفاً وارد حساب کاربری خود شوید.

ورود به حساب ثبت نام سریع