روضهٔ هفتم (در شعر و بیان شاعران)
بخش ۱۳ - ادیب صابر ترمذی
ادیب صابر ترمذی - رحمة الله علیه، وی شاعری فصیح و فاضلی لبیب بوده و اشعار وی را لطافتی کامل و ملاحتی تمام حاصل است، و افاضل به تقدم وی معترفند چنان که انوری وی را بر خود ترجیح نهاده آنجا که در قطعه ای تعداد کمالات خود می کند و در آن می گوید:
این همه بگذار با شعر مجرد آمدمچون سنایی هستم آخر گر نه همچون صابرم
و از جمله سخنان وی است این چند بیت:
ای روی تو چون خلد و لب تو چو سلسبیلبر خلد و سلسبیل تو جان و دلم سبیل
در طاعت هوای تو آمد دلم از آنکاز طاعت است یافتن خلد و سلسبیل
ناهید پیش طلعت تو کی دهد فروغخورشید نزد خدمت تو کی بود جمیل
بغداد حسن و مصر جمالی و چشم منبغداد را چو دجله بود مصر را چو نیل
از بار رنج هجر تو قدم شده کمانوز زخم دست عشق تو خدم شده چو نیل
و از جمله اشعار وی است این قطعه:
دوات ای پسر آلت دولت استبدو دولت تند را رام کن
چو خواهی که دولت کنی از دواتالف را ز پیوند تا لام کن
دیدگاه‌ها (0)
هنوز دیدگاهی برای این اثر ثبت نشده است. شما اولین نفر باشید!
برای ثبت دیدگاه و شرکت در بحث‌ها، لطفاً وارد حساب کاربری خود شوید.
نیاز به حساب کاربری
برای ذخیره آثار در گنجینه شخصی خود، لطفاً وارد حساب شوید.