شمارهٔ ۷۲ - قبله نما

جانا! زلب لعل تو یک بوسه مرا بس

بیمارم و، این بوسه مرا جای دوا بس

با خشم دهی بوسه و، گویی که بست نیست

گویم اگرم بوسه ببخشی، به رضا بس

گر قبله، فراموش شود وقت نمازم

محراب دو ابروی توام قبله نما بس

صد عقده به دل دارم و، یک عقده گشا نیست

یک خنده ز لب های توام عقده گشا بس

چون دست رسی نیست مرا بر سر زلفت

گر بویی از او بشنوم از باد صبا بس

این جور و جفاها که تو کردی به من ای دوست!

یکبار نگفتم به تو کز بهر خدا بس

«ترکی» نشوی سیر تو از بوسه گرفتن

هر چند که دهد بوسه نگویی که مرا بس

هنوز دیدگاهی برای این شعر ثبت نشده است. شما اولین نفر باشید!

برای ثبت دیدگاه و شرکت در بحث‌ها، لطفاً وارد حساب کاربری خود شوید.

ورود به حساب ثبت نام سریع