شمارهٔ ۱۰۲

از بس که غم دنییِ مردار خوری

نه کار کنی و نه غم کار خوری

سرمایهٔ تو از همه عالم عمری است

بر باد مده که غصّه بسیار خوری

هنوز دیدگاهی برای این شعر ثبت نشده است. شما اولین نفر باشید!

برای ثبت دیدگاه و شرکت در بحث‌ها، لطفاً وارد حساب کاربری خود شوید.

ورود به حساب ثبت نام سریع