شمارهٔ ۱۶۴ - الرّضا و التّسلیم

ای دل طلب یار به مشتاقی کن

وز بادهٔ نیستی دمی ساقی کن

خواهی که کمال معرفت دریابی

یک لحظه از آن خویش در باقی کن

هنوز دیدگاهی برای این شعر ثبت نشده است. شما اولین نفر باشید!

برای ثبت دیدگاه و شرکت در بحث‌ها، لطفاً وارد حساب کاربری خود شوید.

ورود به حساب ثبت نام سریع