شمارهٔ ۱۲۲

آن را که فراموش نئی یادش کن

پیوسته غم تو می خورد شادش کن

در عشق تو پیر گشت رنجش منمای

در بندگیت به مزد آزادش کن

هنوز دیدگاهی برای این شعر ثبت نشده است. شما اولین نفر باشید!

برای ثبت دیدگاه و شرکت در بحث‌ها، لطفاً وارد حساب کاربری خود شوید.

ورود به حساب ثبت نام سریع