شمارهٔ ۵۷۴

اهلی ز جهان چو قسمت خویش خوری

گر کوشی وگرنه کی کم و بیش خوری

بگریز ز خلق زانکه زنبور و شند

گر نوش طلب کنی همه نیش خوری

هنوز دیدگاهی برای این شعر ثبت نشده است. شما اولین نفر باشید!

برای ثبت دیدگاه و شرکت در بحث‌ها، لطفاً وارد حساب کاربری خود شوید.

ورود به حساب ثبت نام سریع