شمارهٔ ۳۱۲

ای پیر شکسته توبه سست نهاد

تا کی بهوای دل دهی عمر بباد

گیرم ز خدا و خلق شرمت نبود

شرمنده خود نمیشوی شرمت باد

هنوز دیدگاهی برای این شعر ثبت نشده است. شما اولین نفر باشید!

برای ثبت دیدگاه و شرکت در بحث‌ها، لطفاً وارد حساب کاربری خود شوید.

ورود به حساب ثبت نام سریع