راز سخن

شمارهٔ ۲

ای لییمان چه میگویید عیب مزبله

ای لییمان چه میگویید عیب مزبله
زانکه در اصل است خاک او همان خاک شما
گر ملوث گشته، اوث او نه از بطن خودست
ظاهرش آلوده گشت از باطن پاک شما

دیدگاه‌ها (0)

هنوز دیدگاهی برای این شعر ثبت نشده است. شما اولین نفر باشید!

برای ثبت دیدگاه و شرکت در بحث‌ها، لطفاً وارد حساب کاربری خود شوید.